ชีวิต 49 วัน หลังความตาย [ บุญ และบาป มีจริงหมั่นทำบุญเยอะๆทำบาปน้อยๆ ]

[Kris]

  มนุษย์เมื่อตายแล้วภายใน 49 วัน วิญญาณผู้นั้นก็จะไปรายงานตัวยังยมโลก ผู้ที่ตอนมีชีวิต
ประกอบแต่กรรมดีพอไปถึงยมโลก เทวทูตก็จะพาไปส่งที่บนสวรรค์ ส่วนผู้ที่ตอนมีชีวิตอยู่
ชอบก่อกรรมทำชั่ว กรรมนั้นตนก็ต้องเป็นผู้รับ ต้องถูกส่งไปจองจำที่นรก เสวยทุกข์ทรมาน
ถึงตอนนี้จึงเพิ่งรู้ว่า พอมัจจุราชมาหาทุกสิ่งทุกอย่างนำพาไปไม่ได้ มีแต่บาปกรรมติดตัวเท่านั้น
แต่สำนึกได้ก็คงสายไปแล้ว
   จึงขอแจกแจงความแตกต่างชีวิตหลังความตายของวิญญาณ ผู้ประกอบกรรมดีกรรมชั่ว
เพื่อเป็นอุทาหรณ์ เตือนใจดังต่อไปนี้

   เจ็ดวันรอบแรก วิญญาณผู้ตายต้องเดินผ่านดงหมาป่า ซึ่งมีฝูงหมาป่าดุร้ายเหมือนเสือขวาง
ทางอยู่ เมื่อวิญญาณบาปไปถึงก็เกิดความหวาดกลัวไม่กล้าเดินต่อไป ฝูงหมาป่าก็เข้าล้อมกระโจน
เข้าขย้ำขบกัดวิญญาณบาปจนเลือดท่วมตัวกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทุกข์เวทนา
ส่วนวิญญาณผู้ประกอบกรรมดีเมื่อมาถึงดงหมาป่า ก็จะมีหมู่เทวทูตมาคอยพิทักษ์คุ้มครอง
พวกหมาป่าได้แต่มองนิ่งเฉยไม่กล้าทำอะไร จึงผ่านไปได้โดยปลอดภัย

   เจ็ดวันรอบที่สอง เมื่อวิญญาณผู้ตายมาถึงด่านประตูผี เจ้าหน้าที่ผู้รักษาด่านเมื่อเห็นเป็น
วิญญาณบาปก็จะทุบตีทิ่มแทงอย่างไม่ปรานีปราศรัย และยังมีพวกเจ้ากรรมนายเวรพากัน
ตามมาทวงหนี้เวรกรรม ส่วนวิญญาณผู้ประกอบกรรมดี เมื่อมาถึงด่านประตูผี จะได้รับการ
ต้อนรับให้ผ่านไปโดยดี

  เจ็ดวันรอบที่สาม เมื่อวิญญาณผู้ตายมาถึงยมโลก ถ้าเป็นวิญญาณบาปก็จะถูกล่ามโซ่ตรวน
นำไปอยู่รงหน้าหอกระจกส่องกรรม ภาพการทำบาปต่างๆ ก็จะปรากฏขึ้นเองอย่างอัตโนมัติ
เหมือนกับการฉายภาพยนต์เสร็จแล้วก็จะถูกคุมตัวไปรับการพิจารณาโทษ ถึงตอนนี้วิญญาณ
บาปก็จะเริ่มสำนึกผิด แต่ก็สายไปเสียแล้ว
  ส่วนวิญญาณผู้ประกอบกรรมดี เมื่อมาถึงที่แห่งนี้จะได้รับการต้อนรับอย่างดี มีเจ้าหน้าที่
พาไปท่องเที่ยวนรกขุมต่างๆและดูสภาพของญาติมิตรที่ทำบาปกำลังรอคอยการพิจารณา
ตัดสินความผิด

   เจ็ดวันรอบที่สี่ มาถึงภูเขากระดาษเงินกระดาษทอง การจะขึ้นไปที่ภูเขากระดาษเงิน
กระดาษทองนี้ยากลำบากมากเพราะภูเขากระดาษเงินกระดาษทองนี้คนในเมืองมนุษย์หลง
งมงาย เผาส่งไปให้กองสุขทับถมกันจนเป็นภูเขาเลากา ซึ่งตามความเป็นจริงแล้วผู้ตาย
จะได้รับก็ไร้ประโยชน์

   เจ็ดวันรอบที่ห้า วิญญาณผู้ตายมาถึงหอดูบ้านเดิมได้เห็นลูกหลานคนในครอบครัวต่างไว้ทุกข์
ด้วยควมเศร้าโศก เสียใจถึงตอนนี้จึงได้รู้ว่าอยู่คนละภพภูมิ ไม่อาจกลับบ้านได้อีก ได้แต่อาลัยอาวรณ์

   เจ็ดวันรอบที่หก เมื่อผู้ตายมาถึงตำหนักที่หก ยมบาลตำหนักที่หกจะส่งให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายควบคุมบัญชีตรวจดู
บาปและบุญที่ผู้ตายได้สร้างสมตอนมีชีวิต หลังจากนำบาปและบุญหักลบกันแล้ว ถ้าผลบุญมีมากกว่า
ผลบาปก็จะให้ไปจุติยังสุคติภูมิ ถ้าผลบาปมีมากกว่าก็จะส่งไปนรกภูมิเสวยทุกข์เวทนา

   เจ็ดวันรอบที่เจ็ด เมื่อวิญญาณผู้ตายไปถึงตำหนักที่เจ็ด ยมบาลตำหนักที่เจ็ดก็จะส่งให้เลขาตรวจสอบ
ดูว่าผู้ตายตอนมีชีวิตอยู่ได้ฆ่าตัดชีวิตมากหรือไม่ ถ้าได้ถือศีลกินเจ งดฆ่าสัตว์ก็จักระงับโทษ
ถ้าชอบฆ่าสัตว์เพื่อความสุขของปากท้องก็จะเพิ่มโทษอีกเท่าตัว

   ทั้งหมดนี้คือ ชีวิต 49 วันหลังความตาย ซึ่งผู้ตายทุกคนจะต้องประสบพบเจอ

            เผยแพร่เป็นธรรมทาน เพื่ออุทิศบุญกุศลให้แก่
บรรพบุรุษ บิดา มารดา สามี ภรรยา ครูอุปัชฌาย์ อาจารย์ ผู้มีพระคุณ ญาติสนิท มิตรสหาย
เจ้ากรรมนายเวร เจ้าเกณฑ์ชะตา เจ้าที่ เจ้าทาง พระแม่ะรณี ผีบ้าน ผีเรือน ที่ข้าพเจ้าอาศัยอยู่
สัมภเวสีทั้งหลาย และสรรพสัตว์น้อยใหญ่ทั้งปวง

    ขอให้ท่านทั้งหลายจงอนุโมทนาในบุญกุศลนี้ และจงได้บุญกุศลนี้ โดยทั่วหน้ากันเทอญ                           

           ถ้าท่านมีทุกข์              ขอให้พ้นทุกข์
           ถ้าท่านมีสุขอยู่แล้ว        ขอให้สุขยิ่งๆ ขึ้นไป

------------------------------------------------------------------------------------